Μεταφέρω ένα ενδιαφέρον κείμενο από το ένθετο της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, "
ΚΟΝΤΕΪΝΕΡ", της 1-3-2010:
------------------------------------------------------------------------------------------------
ΟΤΑΝ Η ΦΥΣΗ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ .. .Γιώργος Κοκκινάκος
Μη με διαβάζετε
όταν
έχετε
δίκιο
Ν. Καρούζος
Κάπου σε ορεινό χωριό, στα υψίπεδα της Αρκαδίας. Στη γη των «προσέληνων» του Ομήρου, στον «ευδαίμονα» τόπο.
Μια παρέα επισκεπτών, ξενιτεμένων και «ιθαγενών» έχει πιάσει την κουβέντα. Παρά το ανομοιογενές της συντροφιάς, οι μορφωμένοι, οι «παραμορφωμένοι», οι στοιχισμένοι της εκπαίδευσης και «εκλεπτυσμένοι» του πολιτισμού, βρίσκουν τρόπο να συνεννοηθούν με τους «ακατέργαστους» που κέντησαν τη γλώσσα ψιλοβελονιά μέσα στο χρόνο.
Το αλκοόλ βοηθάει. Και n συγκίνηση και οι θύμησες και n αναπόληση. Αλλά και το σκηνικό. 'Ένα φυσικό μαγικό θέαμα.
Μανιτάρια από το δάσος στο τηγάνι, τυρί, ελιές, ζυμωτό ψωμί και τσίπουρο έχει μπροστά μας το αρχοντικό τραπέζι.
Τα βουνά λιώνουν πέρα στον ορίζοντα και τα έλατα μοιάζουν να φλέγονται στη δύση.
Το τσίπουρο διώχνει τις έγνοιες στη συντροφιά. Οινοβαρείς και πνευματώδεις, φίλοι από τα παιδικά χρόνια, αναπολούμε, αναστοχαζόμεθα, απολογούμεθα, αισιοδοξούμε αλλά και μελαγχολούμε. Τέτοια ώρα το δείλι, εξαφανίζονται τα φυγόκεντρα και έρχονται τα κεντρομόλα...
Γιατί το ηλιοβασίλεμα σε κάνει κεντρομόλο.
Τα μάτια κοιτάνε και έξω και μέσα. Κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί. Τα μάτια του Άλλου σε ακτινοσκοπούν.
Γιατί παίρνεις επαφή με το τέλος, με το φθαρτό.
Γιατί συνειδητοποιείς το ολίγιστο της ζωής.
Γιατί γίνεται διαύγαση των έσω στιβάδων, και αναδύονται τα μύχια, τα βύθια, τα σκοτεινά, τα ερεβώδη.
Γιατί συνειδητοποιείς την προσωρινότητα των πάντων, τη ματαιοδοξία, τη ματαιοσχολία, το άσκοπο της ταχύτητας, της κατανάλωσης, της λαιμαργίας.
Γιατί το ηλιοβασίλεμα πάει με τη βραδύτητα, το βάθος, το στοχασμό.
Πέφτει το σούρουπο, έρχεται το ιώδες, σε λίγο σκοτεινιάζει.
Και το πολύ φως έχει τη σκοτείνια του. Δε βαριέσαι. Πλησιάζει n νύχτα....... Και το όνειρο.
Οι θύμησες δυναμώνουν, τα κρύφια αποκαλύπτονται σε ροζ και μωβ ανταύγειες. 0 ήλιος βασιλεύει, γιατί ο βασιλιάς ήλιος βασιλεύει ακόμα και στη δύση του, ακόμα και στην πτώση του. Αυτή n βαθμιαία πτώση με την απίστευτη χρωματική κλίμακα. Αυτός ο μυστηριακός και μυστηριώδης τρόπος που n νύχτα διαδέχεται τη μέρα.
Από τον κάτω δρόμο με το ζώο πλησιάζει o αγωγιάτης, επιστρέφοντας κατάκοπος, ιδρωμένος. Τον χαιρετούμε. Κοντοστέκεται και μας χαιρετά. Αλαφροΐσκιωτο τον λένε στο χωριό, ονειροπαρμένο, σαλό, ιδιόρρυθμο, διαταραγμένο, τρελό.
«Χτύπα το ζώο. 'Ώσπου να φτάσεις θα νυχτώσει», του λέει ένας από την παρέα που τον γνωρίζει.
Είναι σαν να του δίδει το σήμα και αρχίζει: «Ποτέ δεν χτυπούμε το ζώο το δείλι. Τα ζώα σκέπτονται αυτή την ώρα, γι' αυτό άλλωστε επιβραδύνουν το βήμα τους. Δείτε, όλη n φύση σιωπά. Για να ακούσει. Τα πουλιά σταματούν τον κελαϊδισμό τους, o άνεμος κοπάζει. 'Όλη n φύση σκέπτεται αυτή την ώρα.»
Σαλός, αλλά ίσως ήξερε να διαβάζει τη φύση, τα σημάδια της, τα σήματά της, τους ήχους της, πολύ καλύτερα από εμάς τους «λογικούς».
Ε, βέβαια. Αυτές είναι οι κεντροφερείς πορείες. Και μια υπόμνηση μιας φιλικότητας προς όλα τα ζωντανά πλάσματα της φύσης. Προς μια συμβίωση, συνομιλία και συνύπαρξη. Για να μην είναι μάταιος o κόσμος, για να είναι n ζωή μας απίστευτα πιο όμορφη. Για να μεταγγίζεται το ήθος απ' τα ζώα και στον άνθρωπο που το έχει απολέσει. Για να μας αποκαλύπτονται τα θραύσματα της ύπαρξης ως λεπτομέρειες. Για να βρίσκουμε νόημα μέσα στο τοπίο της υπαρξιακής κατερήμωσης, της κενότητας, της απληστίας. Για να ζούμε ενίοτε την αληθινή ζωή που μέσα στην «τακτοποιημένη μας καθημερινότητα» είναι απούσα.
Κανείς μας δεν του απάντησε. Μόνο κοιταχτήκαμε μεταξύ μας.
